Bazen konuşmamak. Bazen susmak. Bir derinlik geliyor, içselleştirilmiş hislerle. Sükut ediyorsun, bunca gürültü içinde… Susuyorsun işte… Sessizliğin manalı asilliğinde. 𝒇.𝒅.𝒂.   * ❝ Duâ et, sen duâ et, ALLÂH ﷻ CELLE CELÂLUH ‘a emanet. ❞ 𝖋.𝖉.𝖆.   * Yaşamak zorundasın. Rüzgara, yağmura, çamura, başındaki belaya, sırtındaki yaraya rağmen !   * Bir Ayet Allah’ın mağfiret

Çaresiz anların var ettiği zamanlar vardır. Her yeninin gelişinde, eskinin hatırası kalmakta. İşte garip bir çaresizlik halidir bu. Ne istediğini bilmediği kadar, bilmek. Bazen kısa bir yazıda anlatım bulur, keşke demenin yasak olduğu bu mahallede, kısa ama öz bir kelime halinde vücut bulur, keşke… Bil ya da bilme işte. Bilmek kadar, bilmemektir sonuç. 𝓯𝓭𝓪

Uçsuz bucaksız bir sokakta, kar tanelerinin masumiyetinde… Bir gecenin derin karanlığında, yaşamak adına yeminler ettiğimiz, faniliğinden geçemediğimiz bir dünyanın, kendi içselliğinde yazarken bulmak kendini. Kendi kendini kaybederken, esasında neleri unuttuğumuzun bir iması gibi, nedensizce yazarken kendini bulmak. Bir özgürlük eylemi. Bir haykırış. Bu sevda burada bitmez demenin, iması… *** Dışarıda kalabalıklar. Makamı, mevkisi belirsiz, her

Bize, kişilik çatışması yaşıyorsun dediler, idollerimizi, hayranlıklarımızı özenti olarak nitelendirdiler.Fikirlerimiz, gerçeklilik esasında dillendirdik, haksızsınız, yanlışsınız dediler; inkarcı olduk. Ama; bizim bu dünyada tek gayemiz oldu, bir insana, insan olabilmek; insanlığa kadim ve daim bir insanlık davası bırakabilmek. Bizleri taşlasalar da anlamasalar da ” insanlık ” mücadelemiz ve ülkümüz, son nefesimize kadar devam edecektir, Allah’ın izni

Bir farkın olmalı hayatta diğerlerinden. Onlar gibi olmadan , onlardan daha iyi olabilmenin gayreti içinde olmak . Olmak… Her olumsuzluğa , kötülüğe rağmen, inatla kararlı bir şekilde yaşamak ve olmak… f.d.a.

Baharın sonu olmaz , sonunda baharın… Her aşk , hüznünü bırakmaz mevsimlerden güz olunca. Sevdalar, bahane eder mevsimleri. Bilmez ki aşık , hayatın kendisi bir bahanedir , aşk için. f.d.a.

Şiirsin içinde kelimeleri yaşatan. Şiirsin bir gökyüzü rengarenkliğinde. Ve şiirsin bir şairin bile sözcüklerine yetmeyecek kadar en güzelinden… Ruha üfler nurunu gece. Zaman eder gündüze, gece… Bir de bakmışsındır ne gecedir zaman ne de gündüz Gündüz de gecedir gece de gündüz yeter ki insan hep aynı kalsın… İyi insanlar hep teşekkür ederler… f.d.a.

Unutmadığım cumartesi günleri vardı, seninle geçen, hasretle olan özlem dolu cumartesiler. İyiki var dediğim sen ve iyiki varsın dediğim günler. Yüreğim bakıyor sana, masumiyetin yüzünde… Geceyi aydınlatan gülüşün, kalası geliyor sonsuzca ve seninle insanın… Şiirler yazdığım, masum bir küçük meleğin bana kısık bakışlı gülümsemesini özlemektir cumartesileri… f.d.a.

Şu hayatta yaşamak bu kadar kolayken Neden hep bir yanlış ararsınız ki Neden hep insanları çıkarlarınız için kullanır ya da Neden hep karşınızdakini üzücek bir hamle yaparsınız. Yaşamak her ne kadar kolay olsada nefes almak gerçekten Bazen çok zor oluyor nede olsa hepimizin bir nefeslikCanı yok mu ki? Ben artık hayatın zorluklarından yoruldum. Artık gücüm

– Hz.Aişe, Peygamberimiz (a.s.m.) ile yeni evlenmişti.Eşinin kendisini sevip sevmediğini merak etmekteydi. Ya da kendisini ne kadar ve nasıl sevdiğini. Aişe bu düşüncesini Peygamberle (a.s.m.) konuşmadan edemedi. – “Ey ALLAH`ın Resulu,beni seviyor musun? – “Evet, ya Aişe tabi seviyorum!” – Hz.Aise dahasını da merak ediyordu. Acaba nasıl seviyordu? Hemen sordu. – “Beni nasıl seviyorsun?” Peygamberimiz

Derdimiz neyse yaz mevsimi ile.. Aşk, sanki yazın kuraklığına uymuşcasına sevdalarımızın da yazını getirdi adeta. Sevemez olduk, sevmek de istemedik mi diyoruz bilemiyoruz; ama mevsim yazdı. Bir aşkın arefesi idi sadece. Hazırlamıştı, sevmek isteyen bir sonbahara kendini. *** Bahar sözcüğü. İlk de olsa, son da olsa ‘ bahar ‘ işte. İçinde geçen her cümleye, her

  Hz. Peygamber çok sade bir hayat sürmüştür. ALLAH’IN ELÇİSİ devesini bağlar, yemler, koyun sağar, ev işlerine yardımcı olur, pabucunu diker, elbisesini yamar, hizmetçisine yardım eder, onunla birlikte hamur yoğurur, yemek yerdi. Çarşı pazardan aldıklarını kendisi taşır, zengin fakir ayrımı yapmaksızın herkesle tokalaşır, ikram edilenin ne olduğuna bakmaksızın davete icabet ederdi. Esen rüzgardan daha cömertti.